Οι εργαζόμενοι και οι άλλοι...

Του ΣΤΑΘΗ

Ξανά στο αίμα (σε μεγάλες ποσότητες) βυθίζεται το Ιράκ. Τη μια μέρα σκοτώθηκαν 23, την άλλη 42 - όχι πως το αίμα έπαψε να ρέει σε αυτήν τη βασανισμένη χώρα έστω για μια μέρα απ’ όταν έγινε η εισβολή των ΗΠΑ στη Μεσοποταμία, αλλά περιοδικώς

ο αλληλοσπαραγμός κορυφώνεται, αποδεικνύοντας ότι η «εξαγωγήδημοκρατίας» δεν είναι απλώς χειρότερο πρόβλημα απ’ αυτό που πάει να λύσει,

αλλά στεγνή και στυγνή νέα αποικιοκρατία.

Το Ιράκ, διαμελισμένο ήδη εσωτερικώς, αλληλοσκοτώνεται, στη Λιβύη η «εξαγωγή της δημοκρατίας» έχει φθάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο λυκοσυμμαχίαςφυλάρχων, στην Αίγυπτο τους αμερικανόφιλους αντικατέστησαν οιαμερικανόδουλοι, ενώ η Συρία διέρχεται από το δικό της λουτρό αίματος για να ξαναγίνει προτεκτοράτο

ή αποικία, αν προτιμάτε. Οπως το Μάλι, όπου «ανθρωπιστικοί λόγοι»(ουράνιο του Νίγηρα) οδήγησαν τη Γαλλία να ξαναστείλει τη Λεγεώνα των Ξένων στην περιοχή των Τουαρέγκ για

να κυνηγήσουν το άλλο δημιούργημα της Δύσης (τέρας που της ξέφυγε), την Αλ Κάιντα.

Μοιάζουν όλα αυτά ως αν η Δύση να έχει επιστρέψει στην εποχή των κανονιοφόρων - ουδέν αληθέστερον!

Κι όχι μόνον αυτό, αλλά όταν ο Ολάντ αρχίζει να ρίχνει βόμβες νοτίως της Λιβύη και της Αλγερίας, ανεβαίνει το κύρος του, το γόητρο και η δημοφιλία τουστη Γαλλία και την Ευρώπη!

Είναι να αναρωτιέται κανείς αν αυτήν την ήπειρο την κυβερνούν ακόμαΛομβαρδοί και Γότθοι.

Βγαίνει στο κυνήγι των Ταλιμπάν ο πρίγκιπας Χάρυ, όπως βγαίνει ηαγγλική αριστοκρατία στο κυνήγι της αλεπούς, και ο ευρωπαϊκός Τύπος χαχανίζει για τις περιπέτειες του πρίγκιπα σαν σε πλέι-στέισον! Λέει μαλακίες ο πρίγκιπας

Χάρυ ότι σκότωσε έναν απ’ αυτούς που σκοτώνουν και οι πολιτικώς ορθέςπένες χύνουν κιλά μελάνι (πάλι) για να εμφανίσουν τον ιμπεριαλισμό και τη νέααποικιοκρατία ως ηθικό δικαίωμα της Δύσης να διευθετεί τις συρράξεις που η ίδιατης η πολιτική έχει προκαλέσει, να ρυθμίζει τις γενοκτονίες που η ίδια συντηρεί.

Αισχρές πένες βαμμένες στο αίμα. Ηδη από την εποχή του διαμελισμού τηςΓιουγκοσλαβίας τα ίδια λένε, τα ίδια γράφουν, τα ίδια θα γράφουν και στην επόμενη «ανθρωπιστική επέμβαση» στους επόμενους βομβαρδισμούς, στους επόμενους

διαμελισμούς. Ακόμα κι αν γίνουν στην Ελλάδα.

Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι εξ ημών έχουν υπερασπισθεί τον δυτικό ιμπεριαλισμό και το «νόμιμον ου μην και ηθικόν» των πολεμικών του επιχειρήσεων, είναι ταυτοχρόνως και απολογητές του μνημονίου.

Διότι και η Ελλάδα επί σφαγήν σύρεται (όχι ακόμα με πόλεμο), αλλά σαν ναέχει χάσει πόλεμο.

Εναν πόλεμο που χάνουν οι λαοί παντού στην Ευρώπη (στο εισόδημα του1986 έχουν επιστρέψει οι Ιταλοί). Την ίδια ώρα που ο γαλλογερμανικός άξων λειτουργεί

σαν τεράστια σούβλα απ’ την οποία Βερολίνο και Παρίσι περνάνε μία - μία τις χώρες, όχι μόνον τα PIGS, αλλά όλες. Πόλεμος κανονικός, εν μέρει εθνικός καικαθ’ ολοκληρίαν ταξικός.

Ο εθνικός πλούτος της Ελλάδας είναι το επόμενο θύμα αυτού του πολέμου. Καθώς και η δημόσια περιουσία. Ηδη η εργασία έχει εν πολλοίς εξουδετερωθεί, η χώρα έχει κινεζοποιηθεί, μετατρέπεται με ταχύτητα σε ειδική οικονομική ζώνη.

Χθες η κυβέρνηση-υποχείριο του Βερολίνου και της ντόπιας Διαπλοκήςεπιστράτευσε τους απεργούς του Μετρό. Η εξίσωση των μισθών όλων προς τακάτω είναι και θα είναι

αντιστρόφως ανάλογη του πλούτου που τώρα, μέσα στην κρίση, εξακολουθούν να προσπορίζονται και να συσσωρεύουν τα αφεντικά του κάθε κ.Χατζηδάκη.

Οσο για τη ρητορική του ολίγιστου αυτού εντολοδόχου των τοκογλύφων για να δικαιολογήσει την πραξικοπηματική του πολιτική είναι ακριβώς η ίδια,

όπως χρόνια τώρα, όταν οι εργαζόμενοι κατηγορούνται ότι «κρατούνόμηρο την κοινωνία» με τις απεργίες τους, ή ότι είναι «υψηλόμισθοι» κι άλλα τόσογελοία ψέματα, όσον οι προβοκάτσιες του κ. Κεδίκογλου.

Αυτές τις ημέρες η Γερμανία επαναπατρίζει τον χρυσό της από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, δηλαδή αισθάνεται πλέον αρκετά ισχυρή απέναντι στους πάντες. Τηνίδια

ώρα, διά των υποχειρίων της στην Αθήνα, ξαναβάζει χέρι σε ό,τι «χρυσό»απέμεινε στην Ελλάδα, ή η χώρα θα μπορέσει να παράξει στο μέλλον.

Προς τούτο, τα φθηνά μεροκάματα και η μεγάλη ανεργία, ώστε νατρομοκρατείται η εργασία, είναι όροι εκ των ων ουκ άνευ.

Το καλό σε όλην αυτή τη μαυρίλα είναι το ότι η αγριότης της κυβερνητικής πολιτικής προκάλεσε απεργία συμπαράστασης εργαζόμενων προς εργαζόμενους. Νομίζω ότι αυτή είναι η πρώτη απεργία συμπαράστασης μετά από πολλά χρόνια.

Η αλληλεγγύη και η ενότητα των εργαζομένων είναι το μόνον όπλο που οι εργαζόμενοι διαθέτουν για να αντιμετωπίσουν τον ολοκληρωτικό ταξικό πόλεμοπου διεξάγεται εναντίον τους σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Και καμιά πολιτική δύναμη (ιδίως της Αριστεράς) δεν μπορεί να ηγηθείαυτής της αντίστασης, παρά να συμπαραταχθεί στις τάξεις της. Κάθε δύναμη, κρατώντας τον χαρακτήρα της και την ιδιοπροσωπία της, οφείλει νασυμπαραταχθεί με κάθε άλλη δύναμη που οι εργαζόμενοι επιλέγουν ως πρόμαχοκαι συμπαραστάτη.

Οποιος σήμερα διχάζει τους εργαζόμενους συμβάλλει στην ήττα τους.

Πηγή: http://www.enikos.gr