Του Φάνη Τριανταφύλλου
Μιλάω σε σένα. Που σε έχω ακούσει να οδύρεσαι για όσα υποφέρεις, αλλά κατακρίνεις την απεργία των άλλων γιατί σε ενοχλεί. Άσε για λίγο στην άκρη την πολιτική σου ταυτότητα και κοίτα καλά, χωρίς παρωπίδες, τα δικά σου προβλήματα, τις αγάπες, τους πόθους. Δεν μοιάζουν με τα προβλήματα, τις αγάπες, τους πόθους των απεργών; Είναι γιατί και αυτοί και εσύ ανήκετε στον ίδιο κόσμο, τον κόσμο της εργασίας.
Δεν σου κάνω καμιά κριτική. Κι ο λόγος είναι ότι όσο πιο πολύ κριτικάρω τη στάση σου, τόσο περισσότερο την υπερασπίζεσαι. Είναι σα να σ’ ακούω να φωνάζεις: Με ποιο δικαίωμα αυτοί πατούν φρένο στα τραμ και στα τρένα, στα λεωφορεία και στο μετρό; Σου απαντώ: Με το δικαίωμα που έχει ο καθένας να είναι ελεύθερος αντί φοβισμένος, ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του και τον κόσμο αντί ψεύτης, συμφιλιωμένος και όχι εχθρός με την ιδέα ότι ως άνθρωπος έχει δικαιώματα και το δικαίωμα να τα διεκδικεί.
Δεν σου κάνω λοιπόν κριτική. Αντίθετα υπερασπίζομαι το δικαίωμά σου στην ανθρωπιά. Σου λέω ότι έχεις κι εσύ μερίδιο στην ευτυχία και για να το αποκτήσεις πρέπει να αγωνιστείς με νύχια και δόντια. Αν στέκεσαι ανίκανος να καρπωθείς αυτό που σου ανήκει, επειδή η κυβέρνηση σού αρνείται το δικαίωμα της διεκδίκησης, αν αποδέχεσαι ότι η αστυνομία θα κρίνει μέχρι ποιο σημείο επιτρέπεται να φτάνει ο αγώνας σου, τότε αυτά τα λίγα που σου έχουν απομείνει θα γίνονται ολοένα λιγότερα, ώσπου στο τέλος θα φτάσεις να εξαρτάσαι αποκλειστικά από τη μεγαθυμία του κυρίου σου. Όμως τότε θα έχεις μετατραπεί σε ανδράποδο, ικανό μόνο να εκτελεί τις εντολές του κυρίου του.
Δεν σου μιλάνε κάθε μέρα μ’ αυτόν τον τρόπο, έτσι; Οι σωτήρες σου κι οι ελευθερωτές σου, οι πρωθυπουργοί, οι ολιγάρχες, οι Ντερμπεντέρηδες είναι που σ’ έφτασαν σ’ αυτή την κατάσταση. Και ποιοι σου υπόσχονται σωτηρία και ελευθερία; Οι πρωθυπουργοί, οι ολιγάρχες, οι Ντερμπεντέρηδες! Γι’ αυτό σου λέω, εσύ μονάχα μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου, αγωνιζόμενος στο πλάι των ομοίων σου. Αν δεν θέλεις, τουλάχιστον μη βάζεις εμπόδια σε αυτούς που παλεύουν. Μη στρέφεσαι εναντίον των απεργών, γιατί πέρα από όλα τα άλλα αγωνίζονται και για σένα. Διατηρούν την επαφή μαζί σου και ας την αποφεύγεις, όταν χρειάζεσαι βοήθεια σού τη δίνουν κι ας στάθηκες εχθρός τους, υπερασπίζονται αυτοί και για σένα την έννοια άνθρωπος. Μην τους πυροβολείς.
Μην ακολουθείς τους ηγέτες σου δίχως να βγάζεις άχνα. Πολύ περισσότερο μην τους ακολουθείς όταν έχει πλέον αποδειχτεί ότι είναι απέναντί σου κακόβουλοι και σε σπρώχνουν στην άβυσσο. Μη νιώθεις δέος γι’ αυτούς. Ο πρωθυπουργός δεν είναι καλύτερος από τον απεργό του μετρό, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι καλύτερος από σένα. Μη θεωρείς τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου σημαντικότερα από τον Σεφέρη και τον Ελύτη. Και αν αυτό δεν σου τα λέει όλα, κοίταξέ τους πώς σκύβουν και προσκυνούν τους ισχυρούς και τους ξένους. Μη φοβάσαι. Δεν διαπράττεις μέσα σου κάποιον πολιτικό φόνο. Απλώς αρνείσαι πλέον να πιστεύεις στα παραμύθια τους περί μέλλουσας σωτηρίας, γιατί συνειδητοποιείς ότι η μέλλουσα σωτηρία δεν είναι για σένα, ποτέ δεν ήταν, είναι για άλλους. Και εξ αυτού του λόγου όχι μόνο παύεις να κατακρίνεις όσους απ’ τους ομοίους σου αγωνίζονται και για σένα, αλλά συντάσσεσαι μαζί τους ψυχή τε και σώματι.
Πηγή: http://taxydromos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου