Ναι ή όχι; Τι θα έκανε ο Τσίπρας στη θέση του Αναστασιάδη;

Του Χρίστου Κατσούλα

Τα διλημματικά ερωτήματα είναι χρήσιμα στο βαθμό που αποσαφηνίζουν προβλήματα της πραγματικής ζωής. Φυσικά, από το ερώτημα του τίτλου, μπορεί κανείς να αποδράσει χρησιμοποιώντας την διαλεκτική: “Ο λαός θα δώσει τη λύση”. “Θα έχουν κτιστεί συμμαχίες με τον Νότο”. “Δεν θα έχουν την ίδια στάση απέναντι στον Τσίπρα”. “Άλλο η Ελλάδα άλλο η Κύπρος”. “Θα έχουν αλλάξει οι συνθήκες”.

Μετά την τελευταία εβδομάδα ο καθένας καταλαβαίνει ότι αυτά είναι δικαιολογίες και όχι ειλικρινείς απαντήσεις. Γιατί το ερώτημα δεν είναι ούτε υποθετικό, ούτε μακρινό, ούτε δίνει άπλετο χρόνο για συμμαχίες και ευρύτερες ανατροπές. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι πέφτει η κυβέρνηση Σαμαρά και έρχεται κυβέρνηση Τσίπρα. Ας υποθέσουμε επιπλέον ότι είναι αυτοδύναμη, έχει λυμένα χέρια και δεν εξαρτάται ούτε από τον Καμμένο ούτε από τον Κουβέλη.

Πλέον αρμόδιος να μας απαντήσει στο ερώτημα του τίτλου είναι ο Γ.Μηλιός, υπεύθυνος της Οικονομικής Πολιτικής. Σε δήλωσή του, πριν το όχι της κυπριακής Βουλής, ανέφερε επί λέξει:

“Η κρίση αυτή μπορεί να αποδειχθεί ως η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Μια αρνητική ψήφος του Κυπριακού Κοινοβουλίου θα μεταφέρει τον «πόλεμο» μέσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Τα νεοφιλελεύθερα κέντρα εξουσίας θα αναγκαστούν να αναδιπλωθούν και είναι πιθανό να ξεκινήσει μια πορεία αντιστροφής της αρνητικής πορείας της τελευταίας πενταετίας”.

Η κυπριακή Βουλή για κακή τύχη του Γ.Μηλιού είπε όχι. Λέμε για κακή τύχη γιατί έτσι δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμαστεί η διαβεβαίωση του Γ.Μηλιού, που προφανώς εκ της θέσεώς του συνιστά και πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική αυτή πρόταση μετρήθηκε, δοκιμάστηκε και διαψεύστηκε. Για την ακρίβεια κατέρρευσε.

Η Βουλή είπε όχι, η Αριστερά το πανηγύρισε, η τρικομματική μαγκώθηκε, ο λαός το ευχαριστήθηκε. Αλλά ο πόλεμος δεν μεταφέρθηκε μέσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα νεοφιλελεύθερα κέντρα εξουσίας δεν αναδιπλώθηκαν.

Έχουν σημασία τα παραπάνω, γιατί όσα υποστηρίζουν θεωρητικά ο Λαπαβίτσας, ο Αλαβάνος, ο Δραγασάκης και ο Τσίπρας, έχουν μικρή σημασία όσο είναι υποκειμενικές αφηγήσεις του αέρα. Αποκτούν τεράστια σημασία όσο επαληθεύονται ή διαψεύδονται στην πραγματικότητα. Η πραγματικότητα εν προκειμένω μίλησε. Και μίλησε καθαρά.

Κανείς πια δεν αμφιβάλει ότι αν η Κύπρος επέμενε στο όχι το βράδυ της 24ης Μαρτίου, η ΕΚΤ θα έκοβε τη ρευστότητα και οι τράπεζες θα χρεοκοπούσαν. Χωρίς καμιά ευρωπαϊκή απόφαση, ντε φάκτο, η Κύπρος θα έβγαινε από το ευρώ.

Το ερώτημα είναι: Τι θα έκανε ο Αλέξης Τσίπρας αν ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδας και βρισκόταν στη θέση που έχουν βρεθεί ουκ ολίγες φορές οι Έλληνες πρωθυπουργοί και βρέθηκε κι ο Αναστασιάδης.

Είμαστε βέβαιοι ότι θα έλεγε καταρχήν όχι. Η Βουλή θα το ενέκρινε, ο λαός θα ήταν στους δρόμους μαζί του, η τροϊκανή αντιπολίτευση θα γάβγιζε, αλλά θα ήταν τελείως απαξιωμένη.

Μετά;                                           

Στην απειλή της ΕΚΤ να κλείσει τη στρόφιγγα ρευστότητας, ή στην απειλή της τρόικας να μην απελευθερώσει τις επόμενες δόσεις, τι θα έκανε;

Μέχρι σήμερα το κυρίαρχο δόγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που περιέγραψε ο Γ.Μηλιός. Ότι δηλαδή οι Γερμανοί (και τα ελεγχόμενα από αυτούς όργανα) θα υποχωρούσαν. Η Κύπρος έδειξε ότι δεν ισχύει.

Θα υπήρχαν λοιπόν δύο δρόμοι:

Να επιμείνει στο όχι και να αναγκαστεί να αποχωρήσει από το ευρώ.

Ή να υποχωρήσει, να πει ναι, και εντωμεταξύ να αναμείνει τις αλλαγές στον υπόλοιπο νότο.

Στην πρώτη εκδοχή, θα δικαίωνε την εξ αριστερών κριτική που από την πρώτη στιγμή υπογραμμίζει ότι το όχι στην τρόικα σημαίνει και όχι στην ευρωζώνη. Και καταλογίζει βαρύτατες ευθύνες στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ γιατί επί μια τριετία υποστηρίζει ότι η έξοδος είναι καταστροφή, ότι το εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ, ότι αν μας διώξουν θα καταρρεύσει το ευρώ. Με διαβεβαιώσεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «εγγυάται την παραμονή στο ευρώ». Με τόσο τη χώρα, όσο και το λαό πλήρως απροετοίμαστους για αυτό το ενδεχόμενο.

Στην δεύτερη εκδοχή, θα υποχωρούσε, μετά από αντίσταση, και θα ακολουθούσε τον δρόμο που τώρα περπατάει η κυβέρνηση Σαμαρά. Πιθανότατα με χειρότερη τη δεύτερη απόφαση από την πρώτη.

Ναι ή όχι λοιπόν;

Το ερώτημα δεν θα είχε νόημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 5%. Θα απαντούσαμε όπως απαντούσαμε παλιά στα φοιτητικά αμφιθέατρα: Μέχρι να φτάσει η Αριστερά να διεκδικεί την εξουσία ο λαός, το κίνημα, οι συσχετισμοί, η κοινωνία μπλα μπλα μπλα. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δημοσκοπικά πρώτη δύναμη και αν πέσει ο Σαμαράς και γίνουν εκλογές είναι πιθανότατο να σχηματίσει κυβέρνηση. Το ερώτημα δεν είναι ούτε υποθετικό, ούτε μακρινό.

Ναι ή όχι;

Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ απαντούν όχι. Επικαλούνται μάλιστα κι ένα καλό απόσπασμα από τη διακήρυξη της Συνδιάσκεψης που ανασύρθηκε από τα σεντούκια:

«Ενδέχεται να διατυπωθούν κατά τη διαπραγμάτευση απειλές, ίσως και εκβιασμοί, περί διακοπής της χρηματοδότησης, περί εξόδου από το ευρώ, ίσως και άλλα. Αλλά, όπως ήθελε να συμπυκνώσει το σύνθημα που χρησιμοποιήσαμε «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για μας είναι η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και όχι η υπαγωγή σε υποχρεώσεις που άλλοι ανέλαβαν υποθηκεύοντας τη χώρα. Κατά συνέπεια, δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο τέτοιων απειλών ή εκβιασμών με όλα ανεξαιρέτως τα όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε ακόμη και με τη χειρότερη έκβαση. Είμαστε βέβαιοι ότι σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει ανεπιφύλακτα».

Εάν το παραπάνω απόσπασμα ισχύει γιατί έχει κατακρεουργηθεί από το δημόσιο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και σήμερα, μετά την κατάληξη της κυπριακής κρίσης; Γιατί δεν βγαίνει ένα στέλεχος να πει παστρικά και δημόσια ότι σε αντίστοιχη περίπτωση, θα επιμείνουμε στο όχι και θα βγούμε από το ευρώ;

Το ναι ή όχι, είναι στενόχωρο, αλλά είναι πραγματικό. Και αναζητεί απάντηση. Και αν τυχόν δοθεί η σωστή απάντηση, πρέπει να αντικατασταθεί η ευρω-παράκρουση και οι εκφραστές της και να αναζητηθεί ο εκτός Ευρωζώνης δρόμος, προετοιμάζοντας το λαό και τη χώρα για μεγάλες ανατροπές και σκληρές συγκρούσεις.

Πηγή: «antapocrisis»