Τοξικές ευχές για το 2013 (έτσι όπως ήθελαν να τις πούνε, αλλά δεν τις είπαν...)

Μίλησαν για το 2013, καταθέτοντας τις ευχές τους, τις προβλέψεις, τις ελπίδες τους. Διαβάστε ευθύς αμέσως τι μας είπαν. Από μας χρόνια πολλά (και πρωτίστως καλή λευτεριά):

    Αντώνης Σαμαράς (Πρωθυπουργός – λέμε τώρα – της χώρας): «Η νέα χρονιά θα είναι δύσκολη, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το καλό του ελληνικού λαού, όπως το πράττουμε σταθερά εδώ και χρόνια και με αυστηρή προσήλωση σε όλες τις υποσχέσεις μας! Όλοι μαζί θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση»!

    Μαρία Ρεπούση (βουλευτής ΔΗΜΑΡ): «Ελπίζουμε το 2013 να φέρει μεταξύ άλλων και νέα πρόοδο στις σχέσεις μας με τη φίλη γείτονα Τουρκία! Οφείλουμε όμως να κάνουμε και εμείς κάποια βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Απαιτούμε λοιπόν άμεσα την ίδρυση τουρκόφωνων νηπιαγωγείων στη Θράκη, την εκλογή μουφτήδων και την επιστροφή της ιθαγένειας στους 60.000 Τούρκους της Δυτικής Θράκης που την έχασαν παλαιότερα»!

Όταν ο Θεός μίλησε στους Έλληνες!

Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν… 

“Δέχομαι μέχρι το Σαββάτο” τους ξεκαθάρισε. “Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι”.
 

Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.
 

Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.
 

Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.

Τα μαθηματικά του μνημονίου

Γράφει ο Δρ. Κυριάκος Τόμπρας

Η εποχή του 1+1=2 τελείωσε το 2010, όταν τα απλά μαθηματικά δεν μπορούσαν πλέον να εξηγήσουν αυτό που συνέβαινε στους ισολογισμούς του τραπεζικού συστήματος. Έτσι ήρθαν τα Μνημόνια και τα σύνθετα μαθηματικά, δηλαδή αυτά που χρησιμοποιούν οι τραπεζίτες για να φορτώσουν τις μαύρες τρύπες των ισολογισμών τους στους Φορολογούμενους. Η περίοδος της Ελληνικής οικονομίας ΓΑΠ 2009 – ΣΑΜΑΡΑΣ 2013, θα μείνει στην ιστορία ως η εποχή του νέου μαθηματικού δόγματος, αυτού που έκανε το 1 μηδέν και το μηδέν 1. 

Τζίτζικας και μέρμηγκας

Του Δημήτρη Μυ

Δεν γνωρίζουμε αν ο Γιάννης Στουρνάρας  το φιλοσοφούσε  ανέκαθεν ή αν προσφάτως του προέκυψε ως ανάγκη να προσθέσει  κάτι εξεζητημένο στο υπουργικό του look. Έτσι κι αλλιώς όμως η αναφορά του στον Αίσωπο («για πάρα πολλά χρόνια ήμασταν τζίτζικες και τώρα είμαστε μέρμηγκες») μας έβαλε στον πειρασμό να παραθέσουμε  μια άλλη (νεοελληνική) εκδοχή αυτού του μύθου.
Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, μες το καλοκαίρι και το λιοπύρι εκεί που ο μέρμηγκας  δούλευε σα…σκυλί για να μαζέψει τα απαραίτητα για το χειμώνα, σκάει μύτη ο τζίτζικας με το τζιπ το ανοιχτό στην οροφή, τέρμα τη μουσική, βερμούδα και αμάνικο, με δυο  κορμιά …φωνάρες δεξιά και αριστερά του.
«Ελα ρε καημένε που ξεροψήνεσαι, του φωνάζει,  πάμε για καμία βουτιά στον Αστέρα , κανένα κλαμπάκι το βράδυ και αύριο μέρα είναι»

* «είσαι με τα καλά σου ρε συ; Αν δε δουλέψω τώρα πως θα τη βγάλω το χειμώνα, έχω οικογένεια, έχω πιτσιρίκια να ταΐσω».

Στον σταθμό του Μονάχου άχου..

του Στάθη

Εδώ ο παπάς εκεί ο παπάς, πού είναι ο Φούχτελ;

Παντού!

 Έχει κατσικωθεί στη χώρα και την εξετάζει, ετάζει καρδίας και νεφρούς, κόβει-ράβει, λύνει-δένει,

Λέγε - λέγε - λέγε, πέθανα…

του Στάθη

Ποιος βγάζει την Ελλάδα ως την πιο διεφθαρμένη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ως μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες του κόσμου;

Η Διεθνής Διαφάνεια.

Χαστουκάκια Βρυξελλών

του Στάθη

Τα νέα απ’ τις Βρυξέλλες δεν ήταν καλά. Τα νέα απ’ τις Βρυξέλλες ήταν άσχημα.

Μόνον αν ήταν κανείς ηλίθιος (ή σαν τον κ. Σίμο Κεδίκογλου) δεν θα διαπίστωνε από την πρώτη ανάγνωση ότι η δόση (σε δόσεις) για να έρθει προϋποθέτει εξαγορά χρέους με επαναγορά ομολόγων (δηλαδή κι άλλα δανεικά), ότι

Η αγελάδα του Ναστραντίν Χότζα και ο ευρωπαϊσμός του Αντώνη Σαμαρά

Στην γνωστή ιστορία του Ναστραντίν Χότζα με το σπίτι, ένας φτωχός κάτοικος του χωριού τον επισκέπτεται για να του ζητήσει λύση στο πρόβλημά του. Το σπίτι όπου διαμένει είναι μικρό για την πενταμελή του οικογένεια, σχεδόν αβίωτο. Ο Χότζας ακούει με προσοχή το παράπονο και ως λύση προτείνει στο χωρικό να βάλει στο σπίτι του και μία κότα που έχει στην αυλή. Την επόμενη ημέρα, ο χωρικός ξαναπάει στο Χότζα και του δηλώνει το αυτονόητο, πως το σπίτι έγινε ακόμη πιο στενόχωρο. Ο Χότζας τότε του λέει πως η λύση είναι να βάλει μέσα σπίτι και το πρόβατο. Ο χωρικός προσπαθεί να διαμαρτυρηθεί αλλά ο Χότζας δεν του αφήνει περιθώριο.
Την άλλη μέρα ξαναπάει στο Χότζα σχεδόν κλαίγοντας, λέγοντάς του πως στο σπίτι δεν μπορούν να σταθούν ούτε όρθιοι. «Τότε πρέπει να βάλεις και την αγελάδα». Όταν την άλλη μέρα ο χωρικός πάει στον Χότζα περιγράφοντας την απελπισία του σε ένα σπίτι που είναι αδύνατο να ζήσουν, ο Χότζας του λέει να βγάλει το βράδυ όλα τα ζώα από το σπίτι. Στην επόμενη επίσκεψη ο χωρικός πάει χαρούμενος στο Χότζα. «Πώς σου φαίνεται το σπίτι;» τον ρωτάει. «Τεράστιο, πολύ μεγάλο για να ζω άνετα» απαντάει ο χωρικός.

Τρια(λαρό)!

Στον δυτικό μεσαίωνα υπήρχε μια ποινή-μαρτύριο, μαρτύριο διαπόμπευσης, πολύ ανθρωπιστική εν σχέση με πολλές άλλες.

Εστηναν στην αγορά, συνήθως μπροστά απ’ τις σκαιές (και φαιές) Καθεδρικές (ελληνιστί: κατεντράλ), κάτι ικριώματα, που κλείδωναν το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια του υπόδικου ή κατάδικου (η διαφορά τότε δεν ήταν απολύτως σαφής) και τον εξέθεταν στόχο, στη χλεύη του όχλου.

Ανίσχυρο να αμυνθεί το θύμα, δεχόταν κατακέφαλα σάπια ζαρζαβατικά, φτυσιές, ύβρεις, χάχανα και ξυλιές, ό,τι τέλος πάντων προαιρείτο κάθε σκυλιασμένη ψυχή να το ελεήσει.

ΚΟΡΟΪΔΟ!

του Καρτέσιου

Σήμερα είμαι καλοπροαίρετος. Θα υποθέσω, λοιπόν, ότι ανάμεσα σε αυτούς που υποστηρίζουν τις μνημονιακές πολιτικές βρίσκονται και δυο- τρεις άνθρωποι που πραγματικά θεωρούν ότι όλα γίνονται για να σωθεί η Ελλάδα. Δυο – τρεις που πιστεύουν ότι η οικονομία θα αναπτυχθεί κι ότι ανάμεσα στους στόχους των μνημονιακών κυβερνήσεων είναι η κατάργηση του πελατειακού κράτους. Σ’ αυτούς τους δυο – τρεις θέλω να πω ότι είναι μεγάλα κορόιδα.

Λοιπόν, κορόιδα, ακούστε πώς στήθηκε το παιχνίδι κι άρχισε να παίζεται. Εδώ και λίγο καιρό, στο Δημόσιο προσλαμβάνονται υπάλληλοι με μπλοκάκι. Αφήνω στην άκρη εργασιακά δικαιώματα και άλλα ρομαντικά που δε σας αφορούν. Πηγαίνω στην ουσία του ζητούμενού σας. Στην κατάργηση του πελατειακού κράτους.

Το πρωί φύρερ, το μεσημέρι ντήλερ! (Το βράδυ, δεν θέλουμε να ξέρουμε...)

του Στάθη

Αυτό ήταν! όλες οι προσπάθειες πριν απ’ την επίσκεψη της καγκελαρίου να μαντεύσουμε, να ψυχανεμισθούμε τι θα ήθελε η (αλεπού) Μέρκελ στο παζάρι (του ξεπουλήματος της χώρας)

απεδείχθησαν αναίτιες.

Über alles το ξερό ψωμί.

του Στάθη

Από νωρίς το πρωί – όρθρου βαθέως – η Τοπική Φρουρά των Χαλυβδόκρανων καθάρισε το κέντρο της πόλης.

Σαν ποτέ της να μην αμάρτησε η Αθηνά έλαμψε κάτω απ’ το ιλαρό φως του φθινοπωρινού πρωινού.

Εκ μέρους της ολιγαρχίας ανακοινώνεται !!

από το axinosp

Πώς γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις οι καλές

Στην πολυκατοικία μας αποφασίσαμε να αναμετρηθούμε με τις μεγάλες ιστορικές προκλήσεις και να ιδιωτικοποιήσουμε τον ανελκυστήρα.

Τις εποχές που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας, ο ανελκυστήρας ήταν δημόσιο αγαθό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν τζάμπα. Τον πληρώναμε κάθε μήνα στα κοινόχρηστα, για να βγουν τα έξοδα λειτουργίας και συντήρησης.

Ο διαχειριστής, ο κ. Πουρνάρας, μας άνοιξε τα μάτια. Η παραχώρηση της λειτουργίας του ανελκυστήρα σε ιδιώτες ήταν μια συμφέρουσα αναπτυξιακή πρόταση. Θα μας γλύτωνε από μια μέση μηνιαία επιβάρυνση της τάξης των 20 ευρώ ανά διαμέρισμα, που αντιστοιχεί σε τρία πακέτα μακαρόνια, δύο μπουκάλια γάλα και μια κάρτα κινητής τηλεφωνίας για κάθε οικογένεια.