Ευτυχώς που δε φύγαμε από το ευρώ…

Του Γιάννη Κυριακάκη

Φαντάζεστε τι θα είχαμε πάθει αν φεύγαμε από το ευρώ; Όχι θέλω να το φανταστείτε, έστω και για λίγο. Εφιάλτης σκέτος.

Πρώτο και κύριο, δεν θα είχαμε πετρέλαιο να ζεσταθούμε. Η κατανάλωσή του θα ήταν μειωμένη από πέρυσι μπορεί και 80% ! Άσε που η τιμή του θα είχε εκτοξευτεί στα 1,3 – 1,35 ευρώ το λίτρο.

Γιατί μήπως θα είχαμε να πληρώσουμε  το ρεύμα; Οι διακοπές ηλεκτροδότησης θα πήγαιναν σύννεφο. Μπορεί και 30.000 διακοπές μηνιαίως. Και λίγες λέω!

Τα αυτοκίνητα, νομίζετε ότι θα είχαμε βενζίνη να τα κυκλοφορούμε όπως πριν; Χιλιάδες...

ιδιοκτήτες θα αναγκάζονταν να καταθέσουν τις πινακίδες τους στις κατά τόπους ΔΟΥ. Ουρές να δουν τα μάτια σας.

Επίσης θα έπεφτε γερή πείνα. Αρκετοί θα καταφεύγανε στα συσσίτια. Υπολογίζω ότι μπορεί και 250.000 μερίδες φαγητού να μοιράζονταν καθημερινά σε όλη τη χώρα. Οι άνθρωποι θα άρχιζαν να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για να φάνε. Τα παιδιά θα λιποθυμούσαν στα σχολεία από την πείνα. Φρίκη σας λέω . Ευτυχώς που δε φύγαμε!

Γιατί και πώς πρέπει να επιστρέψουμε στη Δραχμή!

Έρευνα, επιμέλεια :  Θεόδωρος Κατσανέβας 
Με τη συνεργασία της Λυδίας Δελέντζα και της Εβίτα Ρέστη
Παραγωγή Contra Channel,
Με τη διαδυκτιακή την υποστήριξη του www.freepen.gr

Το ντοκυμαντέρ που ακολουθεί παρουσιάστηκε στις 19/12/2012, στην εκδήλωση για το  βιβλίο του καθηγητή Θόδωρου Κατσανέβα « Η απομυθοποίηση του ευρώ: 41 απαντήσεις για την επιστροφή στη δραχμή» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη. 

Η Ελλάδα στον απατηλό πόλεμο για ένα κάλπικο ευρώ…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Φίλε αναγνώστη, ακόμη δεν κατάλαβες ότι βιώνεις τις συνέπειες ενός ακήρυχτου, απατηλού οικονομικού πολέμου [phony (phoney) war] στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Όχι, δεν σε άφησαν να καταλάβεις όσοι σου έμαθαν πως «τα φάγαμε όλοι μαζί», πως «η υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Ευρωπροτεκτοράτου αποτελεί μονόδρομο σωτηρίας του έθνους και του λαού», πως «αξίζει κάθε θυσία σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο για να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη», πως… «την λίστα την έφερε ο Στουρνάρας και κακώς χαρακτηρίζεται ως λίστα Λαγκάρντ, λίστα Στουρνάρα έπρεπε να αποκαλείται»!

Πόλεμος διεξάγεται στην ΕΕ, με το τσουρουφλισμένο από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση κεφάλαιο να επιτίθεται στην εργασία για να αυξηθεί η παραγωγή υπεραξίας και να επανεκκινήσει ο οικονομικός κύκλος του καπιταλισμού, ενώ το κέντρο πολώνει την συσσώρευση κεφαλαίου και την ανάπτυξη υπέρ αυτού και εις βάρος της περιφέρειας. Και η Ελλάδα, φίλε, κατάντησε περιφέρεια της ευρωπεριφέρειας! Κάποιοι ευθύνονται γι’ αυτό, δεν είναι έτσι;

To ελισσόμενο φίδι

Του Χρίστου Α. Αθανασόπουλου

Επειδή η φορά των γεγονότων μάλλον ανατρέπει τις προσδοκίες του Συνεδρίου της ματαιότητας και ως φαίνεται τα πράγματα δεν εξελίσσονται προς τις επιθυμητές για αυτούς κατευθύνσεις, γι’ αυτό ο φόβος τους είναι μεγάλος, δηλαδή μήπως καμιά χώρα της Ευρώπης, που είναι στην ΟΝΕ, ξεφύγει από τον κλοιό της Ευρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας ( ΕΚΤ ), πού είναι δική τους, αποχωρώντας από την Ευρωζώνη ( ΟΝΕ ) και επανακτήσει το εκδοτικό της προνόμιο. Αυτό τους “καίει” γιατί με το να μας αφαιρέσουν την έκδοση του εθνικού μας νομίσματος, μας ελέγχουν απόλυτα. Μην ξεχνάμε και το λεχθέν υπό του Μάγερ Ρότσιλντ, Εβραίου τραπεζίτη ( 1744-1812 ) : 

Η λιτανεία του ευρώ και η σημασία του εθνικού νομίσματος

Του Δημήτρη Καζάκη

Ας αφήσουμε προς στιγμή τον κ. Σαμαρά να ψάχνει εναγωνίως την ανάπτυξη στα αποκαΐδια της ευρωκρατούμενης Ελλάδας, τον κ. Βενιζέλο να ψάχνει για το κόμμα του, τον κ. Κουβέλη να ψάχνει από πού να κρατηθεί, τον κ. Τσίπρα να το παίζει παράγοντας  διεθνούς βεληνεκούς ως άλλος Παπανδρέου, τον κ. Καμμένο να φυλάει καραούλι μπας και του μείνει κανένας βουλευτής και την κ. Παπαρήγα να ξεφτιλίζει με τον χειρότερο τρόπο το κόμμα της. Ας τους αφήσουμε όλους αυτούς κι ας ασχοληθούμε με τα σοβαρά. Με αυτά δηλαδή που αρνούνται να ασχοληθούν όλοι αυτοί.

Έχετε προσέξει τι συμβαίνει όταν μιλούν για το ευρώ; Όλοι τους κάνουν σαν να μιλούν για τα ιερά και όσια, ενώ η κ. Παπαρήγα αρκείται να το ξορκίζει ως τυπικός οπαδός παραθρησκευτικού δόγματος. Όλοι τους στηρίζονται, με την βοήθεια του επίσημου και ανεπίσημου συστήματος μαύρης προπαγάνδας, σ’ έναν φετιχισμό του νομίσματος. Αυτός ο φετιχισμός στηρίζεται στο γεγονός ότι ο κοινός άνθρωπος πιστεύει πώς το ευρώ, ή όποιο άλλο χαρτονόμισμα είναι το ίδιο πράγμα, αρκεί να το έχει στην τσέπη του. Κι επομένως το πιο «ακριβό» νόμισμα σε συναλλακτική αξία, θεωρείται και ως το πιο πολύτιμο νόμισμα. Έτσι το ευρώ ως ένα από τα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, ως «σκληρό» νόμισμα των διεθνών συναλλαγών, νομίζει ο απλός κόσμος ότι είναι πιο πολύτιμο από κάποιο εθνικό νόμισμα που αφορά μια μικρή οικονομία. Σ’ αυτήν την εντύπωση βασίζεται η ισχύς του ευρώ στην κοινή γνώμη.

5 οικονομολόγοι μιλάνε για την επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα

Την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στο facebook διαδικτυακή συζήτηση σχετικά με την επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα. 5 Οικονομολόγοι κλήθηκαν να απαντήσουν ζωντανά στις ερωτήσεις των μελών του γκρουπ “Η Συμμορία της Δραχμής“. Οι οικονομολόγοι ήταν: Δημήτρης Καζάκης, Παναγιώτης Οικονομόπουλος, Λεωνίδας Βατικιώτης, Βασίλης Σεραφειμάκης, Θεόδωρος Πιτικάρης.

Τα κυριότερα σημεία αυτής της συζήτησης παρατίθενται στη συνέχεια.

Για ποια ακριβώς υποτίμηση με τη δραχμή μας μιλάτε;

Ένα από τα ατράνταχτα επιχειρήματα του λόμπυ του ευρώ είναι πως η επάνοδος στο εθνικό νόμισμα θα έχει ως αποτέλεσμα μια μεγάλης έκτασης υποτίμηση του με ότι αυτό συνεπάγεται για το λαό.

του Στρατή Μαζίδη

Η παραμονή μας λοιπόν στο γερμανικό μάρκο γνωστό και ως ευρώ υποτίθεται ότι αποτέλεσε τη στρατηγική επιλογή η οποία θα μας προστάτευε από την υποτίμηση.

Η πραγματικότητα όμως έδειξε ότι το θέμα δεν ήταν η υποτίμηση ως γενική έννοια αλλά η “υποτίμηση” του λαού.

Για παράδειγμα οι κατά καιρούς οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων σε συνδυασμό με τα φοροχαρατσώματα δε συνιστούν ένα είδος υποτίμησης;

ΔΝΤ: Προτιμότερη η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ! Του Θ. Κατσανέβα

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο  δημοσιοποίησε πριν απο το καλοκαίρι μια αιρετική έκθεση εμπειρογνωμόνων του, η οποία ανατρέπει καταλυτικά τις μέχρι σήμερα κατεστημένες παραδοχές σχετικά με την ευρωζώνη και τη δραχμή. Η έκθεση που αποσιωπήθηκε από τα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συμπεραίνει ότι, η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι προτιμότερη από την παραμονή της σε αυτήν και ότι το νέο πρόγραμμα που υιοθετείται με το Μνημόνιο και την αναδιάρθρωση του χρέους, δε θα πετύχει.

Η δημοσκόπηση της MRB και η στάση απέναντι στο ευρώ

ΡΙΖΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ!

Η πρόσφατη έρευνα της «Metron Analysis» κατέδειξε μια «επαναστατική» αλλαγή στις συνειδήσεις των πολιτών. Οι πολίτες κατά 63% επιλέγουν το εθνικό κρατικό πλαίσιο για τη λύση των προβλημάτων, παρά το πλαίσιο της ΕΕ (μόνο 34%!).

Έρχεται τώρα μια νέα έρευνα της «ΜRB» για να επιβεβαιώσει, λίγο-πολύ, αυτές τις επαναστατικές αλλαγές στη στάση των πολιτών.

Συγκεκριμένα, στο ερώτημα της «ΜRB» αν θα πρέπει η χώρα να παραμείνει στο ευρώ, τηρώντας τα συμφωνηθέντα του μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης, απαντά θετικά μόνο το 16,8% των πολιτών.

Το ποσοστό αυτό είναι όλεθρος για τη συγκυβέρνηση, που ταυτίζει την παραμονή στο ευρώ με την απαρέγκλιτη τήρηση των μνημονίων.

Τα ερωτήματα της «ΜRB» που συνεχίζουν στο ίδιο πλαίσιο , αν και εντελώς παραμορφωτικά και αντιεπιστημονικά, είναι τα ακόλουθα:

Επιλέγουν εθνικό κράτος (63%) και όχι Ε.Ε. (34%) για λύση των προβλημάτων. Καταρρέει η αποδοχή σε ευρώ και Ε.Ε.!

ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΝΕΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

(Σχόλιο «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ» στο τέλος του άρθρου)

Ριζικές έως επαναστατικές αλλαγές σημειώνονται στις συνειδήσεις των πολιτών, εν μέσω μιας κρίσης η οποία καλπάζει ανεξέλεγκτη και μπροστά στην εφαρμογή πρωτοφανών πολιτικών λεηλασίας και διάλυσης.

Προς αυτήν την κατεύθυνση είναι πολύ χαρακτηριστικά τα ευρήματα της έρευνας της Metron Analysis (ανεξαρτήτως του βαθμού αξιοπιστίας της έρευνας), τα οποία καταδεικνύουν κατάρρευση της αποδοχής της ΕΕ ως πλαισίου για την επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας και επιλογή του εθνικού κράτους ως του πεδίου για θετικές λύσεις.

Η Επικίνδυνη Πλάνη του «Παντοδύναμου» Λαού

Tου Χρήστου Βαγενά

«Η πολιτική είναι το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο, και μοιάζει πάρα πολύ με το πρώτο.»

(Το επάγγελμα που κατέχει την πρωτιά του αρχαιότερου είναι η πορνεία).

Το σαρδόνιο παραπάνω σχόλιο είναι του Τζίμυ Κάρτερ, πάλαι ποτέ Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, απαξιωμένου με μια μόνο τετραετία, βασικά επειδή προσπάθησε να περιορίσει τα έκτροπα του χρηματοπιστωτικού συστήματος στις ΗΠΑ.

Κι ενώ λοιπόν τώρα οι ντόπιοι πολιτικοί μας έχουν να περιμένουμε τη δόση των 31,2 δις σαν να είναι η τελειωτική σωτηρία (δεν είναι, και με το σταγονόμετρο θα την πάρουμε, αλλά ας το αφήσουμε αυτό για τώρα) ας εξετάσουμε μια επικίνδυνη, παραπλανητική καραμέλα που πιπιλίζεται από πολιτικούς παντού, τόσο πολύ, και για τόσον καιρό, που έχει καταλήξει να θεωρείται ατράνταχτη αξιωματική αλήθεια από σχεδόν όλους μας.

Είναι ο μύθος του «παντοδύναμου» λαού:

Άκου Ελληνάκο ΙΙΙ: Μπορούμε να νικήσουμε επειδή είμαστε 10 εκατομμύρια απέναντι σε 10 λαμόγια

Επιτέλους χαρμόσυνα νέα Ελληνάκο. Η κρίση για την Ελλάδα τελειώνει. Σύντομα θα είναι παρελθόν. Όπου να 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες και θα αρχίσουν τα γλέντια.

Ξέρεις γιατί Ελληνάκο; Γιατί η κρίση είναι για τους ζωντανούς. Η χώρα σου σε λίγο πεθαίνει. Θα περάσει στην αιωνιότητα. Έζησε σχεδόν 200 χρόνια.

Τα τελευταία 4 χρόνια χτυπιέται ανελέητα και πρακτικά έχει ήδη ψοφήσει. Τα περισσότερα τραύματά της είναι εσωτερικά Ελληνάκο και γι'αυτό δε θα τη βγάλει καθαρή.

Λείπει μόνον η ληξιαρχική πράξη θανάτου. Αυτή θα είναι η αναθεώρηση του συντάγματος Ελληνάκο. Εσύ κάποια στιγμή θα κάνεις πάλι το χρέος σου. Θα ψηφίσεις τη βουλή που θα την υπογράψει και μαζί θα θάψεις και τη χώρα σου. Βέβαια και πάλι θα το κάνεις με καλό σκοπό. Για να πάρεις άλλη μια δόση.

Μπορεί να επιβιώσει η χώρα χωρίς το ευρώ;

Για να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να απαντήσει στο αν μπορεί να επιβιώσει η χώρα με το ευρώ. Αν έχετε προσέξει όλοι οι απολογητές του ευρώ και της ΕΕ, από τους διατεταγμένους προπαγανδιστές του επίσημου δωσιλογισμού, έως τα «παπαγαλάκια» τους στην αριστερά, αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να αναφερθούν στο συγκεκριμένο ερώτημα. Αρκούνται μόνο σε μια απίστευτη καταστροφολογία για το τι δήθεν θα γίνει, αν τυχόν η χώρα απαλλαγεί από τον χαλινό του ευρώ. Ενώ όταν αναγκάζονται να μιλήσουν για το τι μας έχει «προσφέρει» το ευρώ, τότε απογειώνονται από τον μάταιο τούτο κόσμο της κοινής λογικής και αναζητούν καταφύγιο στην νεφελοκοκκυνιά του παραλόγου. Εκεί δηλαδή όπου τα εξωτερικά ελλείμματα είναι απόδειξη αναπτυξιακής δυναμικής κι όχι παραγωγικής αποσύνθεσης. Εκεί όπου ο υπερδανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος δεν αποτελεί πρόβλημα, ούτε οδηγεί στην χρεοκοπία. Εκεί όπου με τη δραχμή είχαμε πολύ περισσότερα αδιέξοδα και προβλήματα, παρά με το ευρώ. Εκεί όπου η άνοδος του ΑΕΠ, του πιο εικονικού δείκτη της οικονομίας, αποτελεί βασικό κριτήριο της οικονομικής ανάπτυξης. Εκεί όπου το να πληρώσει με κάποιο τρόπο ο λαός και η εργατική τάξη το τοκογλυφικό χρέος που έχει συσσωρεύσει η άρχουσα τάξη, είναι ο μόνος δρόμος.

Αν πούμε ότι επιστρέφουμε σε εθνικό νόμισμα, δεν θα γίνει πανικός; Δεν θα τρέχουν όλοι να πάρουμε τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες;

Αν τους πεις την αλήθεια, δεν θα το κάνουν. Η αλήθεια είναι ότι οι τράπεζες έχουν καταχραστεί με τον χειρότερο τρόπο τις καταθέσεις των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αντί λοιπόν ν’ αφήσεις τον κόσμο να πανικοβληθεί, αυτό που οφείλεις να κάνεις είναι να προχωρήσεις από την πρώτη κιόλας ημέρα – πριν καλά καλά ανακοινωθεί η διαδικασία επανόδου στο εθνικό νόμισμα – σε εθνικοποίηση των μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών και εκκαθάρισή τους έτσι ώστε να μάθουμε τι απέγιναν οι καταθέσεις.

Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα απαιτεί ένα συντονισμένο και καλά οργανωμένο σχέδιο μετάβασης από το ευρώ. Το χρονικό διάστημα που απαιτεί η εισαγωγή του νέου εθνικού νομίσματος. Το εθνικό νόμισμα δεν πρόκειται να αντικαταστήσει το ευρώ μέσα σ’ ένα Σαββατοκύριακο. Απαιτούνται γύρω στους 12 μήνες για να μπορέσει η οικονομία και οι εσωτερικές συναλλαγές να υποδεχθούν ομαλά την έκδοση του νέου εθνικού νομίσματος.
Στην διάρκεια αυτού του μεταβατικού διαστήματος θα πρέπει να γίνουν τα εξής βασικά:

Μα, το νέο εθνικό νόμισμα δεν θα δεχθεί πολλαπλές υποτιμήσεις;

Οι φόβοι ότι θα οδηγηθούμε σε διαρκείς υποτιμήσεις, ότι θα εκτιναχτεί ο πληθωρισμός, ότι θα είμαστε έρμαια της κερδοσκοπίας, κοκ, είναι βάσιμοι μόνο στο βαθμό που συνεχίζεται η ίδια κατάσταση στην οικονομία: ανοιχτές εξωτερικές και εσωτερικές αγορές, ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, μονοπωλιακές καταστάσεις και διαρκείς πολιτικές λιτότητας.

Το νόμισμα απηχεί την υγεία και την παραγωγική συγκρότηση μιας οικονομίας. Δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρό ή ανίσχυρο νόμισμα από μόνο του, δίχως να το υποστηρίζει μια ισχυρή ή αντίστοιχα μια ανίσχυρη οικονομία. Γι’ αυτό και η επιβολή ενός «ισχυρού νομίσματος» σε μια ανίσχυρη οικονομία, όπως συνέβη με το ευρώ, αποτελεί την χαριστική βολή για την οικονομία ή αλλιώς έναν εξωτερικό ζουρλομανδύα που οδηγεί την οικονομία στην πλήρη ασφυξία. Γι’ αυτό και το πρώτο άμεσο μέτρο είναι να απαλλαγεί η οικονομία από το ζουρλομανδύα, να γλυτώσει από την ασφυξία για να μπορέσει να αναπνεύσει. Όχι για να μείνουμε με την ίδια ισχνή και ανίσχυρη παραγωγικά οικονομία, αλλά για να αποκτήσουμε την αναγκαία ελευθερία των κινήσεων ώστε να εφαρμόσουμε μέτρα και πολιτικές που θα αντιμετωπίσουν στη ρίζα τους τα μεγάλα δομικά προβλήματα και τα χρόνια διαρθρωτικά ελλείμματα της εθνικής οικονομίας.

Είναι εφικτή και ρεαλιστική λύση και κυρίως εναρμονισμένη με το διεθνές δίκαιο, αυτή που προτείνετε, να αποδεσμευθεί η Ελλάδα από τα μνημόνια και δανειακές συμβάσεις 1 και 2; Υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα χώρας στη νεότερη ιστορία;

Ο σκληρός πυρήνας του διεθνούς δικαίου προβλέπει για ένα λαό να ασκεί κυριαρχικές πράξεις. Εφόσον είναι φορέας της ίδιας της κυριαρχίας του, αυτός αποφασίζει τι τον δεσμεύει και τι όχι. Υπάρχουν πάρα πολλές προβλέψεις σχετικά με το πώς θα αντιμετωπίσεις το ζήτημα του χρέους ή πώς θα μπορεί ή όχι να δεχθεί εκβιασμούς από άλλα κράτη ή λεόντειες συμφωνίες. 

Υπάρχουν πάρα πολλά κράτη ή μάλλον κυρίαρχοι λαοί που μπήκαν σε διαδικασία άρνησης δεσμεύσεων σαν αυτές τις οποίες έχει αναλάβει ή έχουν τεθεί σε βάρος του ελληνικού λαού από τους κυβερνώντες του. Μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο περισσότερα από 36 κράτη το έχουν εφαρμόσει. Ο πιο πετυχημένος δρόμος από αυτούς, είναι αυτός που ακολούθησε η Βενεζουέλα. Από το 1998 ως το 2000 η Βενεζουέλα συγκρότησε τακτική εθνοσυνέλευση, έφτιαξε ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο προέβλεψε την καταγγελία όλων των προηγούμενων υποχρεώσεων που είχαν αναλάβει οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις της Βενεζουέλας σε βάρος του λαού και απαγόρευσε στην οποιαδήποτε κυβέρνηση με βάση το νέο Σύνταγμα να επαναφέρει και να αναγνωρίσει αυτές τις υποχρεώσεις και φυσικά διέγραψε όλα τα χρέη και τις υποχρεώσεις που υπήρχαν μέχρι τότε.

Είναι απαραίτητη η ύπαρξη εθνικού νομίσματος;

Το εθνικό νόμισμα επινοήθηκε ιστορικά για να διασφαλίζει τις αδύναμες οικονομίες απέναντι στις ισχυρές. Γι’ αυτό υπήρξε εθνικό νόμισμα. Δεν το έφερε καμία ανάγκη της παγκόσμιας οικονομίας. Η παγκόσμια οικονομία όπως διαμορφώνεται τον 16ο – 17ο αιώνα δημιουργήθηκε στη βάση παγκόσμιων νομισμάτων. Τότε ήταν τα πολύτιμα μέταλλα. Κυρίως ο χρυσός και το ασήμι. 

Το εθνικό νόμισμα παράγεται ως ανάγκη των μικρών οικονομιών, που δεν είχαν τη δυνατότητα πρόσβασης σε χρυσό και ασήμι. Θα έπρεπε, λοιπόν, να έχουν ένα νόμισμα που τους εξασφαλίζει τη λειτουργία της οικονομίας τους έναντι της ανάγκης και της εξάρτησης του να έχουν χρυσό. Ποιοι είχαν χρυσό και ασήμι; Τα πολύ ισχυρά κράτη, που είτε ήλεγχαν τους θαλάσσιους δρόμους του εμπορίου είτε είχαν τις αποικίες και ήλεγχαν τις χρυσοφόρες περιοχές του πλανήτη. Γι’ αυτό παρήχθη το εθνικό νόμισμα. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο για μια εθνική οικονομία το εθνικό νόμισμα, όσο απαραίτητη είναι και η εθνική ανεξαρτησία για ένα λαό για να έχει δικαιώματα και δημοκρατία στον τόπο του.

Πόσος χρόνος απαιτείται μέχρι να μεταβούμε σε εθνικό νόμισμα και ποιες δυσκολίες έχουμε να αντιμετωπίσουμε;

Ο χρόνος είναι από έξι ως δώδεκα μήνες. Αυτό είναι το χρονικό διάστημα, που απαιτείται για να βάλουμε σε λειτουργία το εθνικό νόμισμα ή να εισάγουμε εθνικό νόμισμα στην ελληνική οικονομία, σε ομαλές συνθήκες. Το μεγαλύτερο διάστημα, που έχω ακούσει να λέγεται είναι από τον κ. Προβόπουλο για 18 μήνες. Κι αυτό αν το πάρουμε στα σοβαρά, δεν υπάρχει μεγάλη σοβαρή διαφορά. Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία; Η μεγαλύτερη δυσκολία θα είναι το εξωτερικό ισοζύγιο. Δηλαδή, το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή η Ελληνική οικονομία έχει καταντήσει να είναι τελείως ανοιχτή προς τις εισαγωγές. Για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα του ισοζυγίου… Έχει δύο πλευρές το ισοζύγιο. Απ’ τη μια είναι το εμπορικό ισοζύγιο, δηλαδή εισαγωγές – εξαγωγές. Το έλλειμμα δηλαδή του εμπορικού ισοζυγίου. Και η δεύτερη είναι το ισοζύγιο, που αφορά κεφάλαια. Τι πρέπει να κάνεις;

Προτείνετε επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Τι θα γίνει με τις καταθέσεις μας;

Καταρχάς να πούμε την αλήθεια στον κόσμο. Τις φάγανε οι τραπεζίτες τις καταθέσεις και για αυτό το λόγο θα τους καθίσουμε στο σκαμνί. Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να τις αποκαταστήσουμε. Και αυτό όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, επειδή τις φάγανε οι τραπεζίτες αλλά γιατί οι αποταμιεύσεις είναι οργανικό κομμάτι της νομισματικής κυκλοφορίας μιας χώρας. Είναι σημαντικό να υπάρχουν καταθέσεις για να μπορέσουν να δημιουργηθούν προϋποθέσεις επενδύσεων κλπ. Αυτό μπορεί να γίνει όπως έγινε στην Αργεντινή. Στην Αργεντινή όταν έφαγαν οι τραπεζίτες τις καταθέσεις του κοσμάκη και την κοπανήσανε, μπήκε το κράτος, πήρε τις τράπεζες στα χέρια του και άρχισε να δίδει με μια σταθερή ροή κρατικά έγγραφα -όπως οι παλιές οι διατακτικές που υπήρχαν στα υπουργεία- και στην πραγματικότητα εκδίδει νόμισμα πιστωτικό το οποίο το δίνει στους καταθέτες για να το χρησιμοποιήσουν ως χρήμα στην αγορά έναντι των καταθέσεων που υπήρχαν στις τράπεζες. Για παράδειγμα κάποιος είχε στον καταθετικό του λογαριασμό 10.000 ευρώ και ανακαλύπτει -αυτό που το ξέρουμε όλοι- ότι δεν έχει τίποτα. Τα έχουν πάρει και έχουν γίνει καπνός. Δεν θα του δώσουμε ένα κρατικό έγγραφο που θα είναι 10.000. Θα του δώσουμε με μια ροή 3 γραμμάτια των 3.500 για να μπορέσει να κινηθεί σε ένα βάθος χρόνου ώστε να αποκαταστήσει τις αποταμιεύσεις του.

Το δημόσιο μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής στην ανάπτυξη της χώρας; Από την εξυπηρέτηση των πολιτών μέχρι τα μεγάλα έργα υποδομών και έρευνας;

Αυτό προϋποθέτει δύο πράγματα.

Πρώτον, πρέπει να αλλάξει ο χαρακτήρας του δημοσίου, δηλαδή να ξηλωθεί αυτό το κράτος που υπάρχει σήμερα. Βεβαίως, δεν χρειάζεται μεγάλη δουλειά, διότι το κατεδαφίζουν οι ίδιοι που το φτιάξανε. Και το κατεδαφίζουν για να διευκολύνουν τους δανειστές, τους τοκογλύφους και τα αρπακτικά ώστε να μπουν σε μια διαδικασία τερματικής λεηλασίας του τόπου. Μας διευκολύνουν ουσιαστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, το πιο σημαντικό για μένα είναι να αποκατασταθεί ή αν θέλετε να κατατεθεί η δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Δεν μπορεί να υπάρξει ένα άλλο δημόσιο, ένα άλλο κράτος αν δεν έχουμε αληθινή δημοκρατία, αν οι Έλληνες πολίτες δεν έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το τι γίνεται στον τόπο τους και κυρίως για το τι συμβαίνει στο κράτος τους, εάν δηλαδή δεν θεμελιώσουμε τέτοιες εγγυήσεις ώστε το κράτος να μην είναι το φέουδο της οποιαδήποτε κυβέρνησης, αν δεν θεμελιώσουμε ένα τρόπο διακυβέρνησης, που δεν χρειάζεται κυβέρνηση.

Δηλαδή χρειαζόμαστε ένα εργαζόμενο αντιπροσωπευτικό σώμα πραγματικό στη βάση της ανακλητότητας, της υποχρεωτικής λογοδοσίας, της περιορισμένης θητείας, της πλήρους διαφάνειας, της λογοδοσίας, της δεσμευτικής εντολής – σε εκλέγω δηλαδή για να μου κάνεις μια δουλειά και αν δεν μου την κάνεις, σε ανακαλώ ή κι αν υπάρχει δόλος, σε καθίζω στο σκαμνί… Όλο αυτό το πράγμα εξασφαλίζει τη δυνατότητα αυτό το εργαζόμενο σώμα να αποσπαστεί από τη δημόσια διοίκηση, να μη χρειαστεί δηλαδή να υπάρξει μια δημόσια διοίκηση με πολιτικούς προϊσταμένους αλλά μόνο με φυσικούς προϊσταμένους. Από τις ένοπλες δυνάμεις μέχρι όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, όπου η φυσική εξέλιξη με βάση τα προσόντα, την εμπειρία, την εξέλιξη του εργατικού δυναμικού μέσα στη δημόσια διοίκηση, εξασφαλίζει τη συνέχεια του κράτους. Το σώμα αυτό ελέγχεται άμεσα από τους εκλογείς του.