Το ζήτημα της διατροφικής επάρκειας είναι σχετικά απλό, διότι η αγροτική μας οικονομία, παρά την καταστροφή που υπέστη λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κοινής αγροτικής πολιτικής, παρόλα αυτά μας εξασφαλίζει έναν πολύ υψηλό δείκτη διατροφικής επάρκειας 94%, με στοιχεία του 2010 και άρα δεν έχουμε σοβαρό πρόβλημα, αρκεί βεβαίως να μην αφήσουμε τους αγρότες να σαπίζει η παραγωγή τους στο μποστάνι ή στα μαντριά. Δηλαδή η ζωική και φυτική παραγωγή της χώρας επαρκεί.
Τα ελλείμματα μπορούμε να τα καλύψουμε με διακρατικές συμφωνίες, δηλαδή αντί να αφήνουμε το κάθε λαμόγιο ή τον κάθε μεσάζοντα να ελληνοποιεί ζώα από τη Βουλγαρία, μπορούσαμε κάλλιστα να κλείσουμε μια συμφωνία με τη Βουλγαρία και να πούμε ότι “αυτό το έλλειμμα έχουμε για παράδειγμα σε κόκκινο κρέας”, άρα να το πάρουμε με πιστοποιήσεις, με διαπιστευμένα προϊόντα και να λήξει εκεί το θέμα. Και μάλιστα με τις βαλκανικές χώρες που έχουμε στενούς δεσμούς. Μην ξεχνάμε ότι σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού τους δουλεύει στην Ελλάδα. Άρα εδώ… δεν είναι εύκολο να σου πει «δεν θέλω σχέση μαζί σου». Η Αλβανία έχει το μισό της ΑΕΠ να εξαρτάται από το μεταναστευτικό συνάλλαγμα που προέρχεται από τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα. Η Βουλγαρία έχει το 1/3 του ΑΕΠ, από τους Βούλγαρους που έρχονται και δουλεύουν στη Βόρεια Ελλάδα κατά κύριο λόγο. Σε αυτές τις συνθήκες, είναι οργανικής σημασίας για αυτές τις χώρες, οι καλές γειτονικές σχέσεις με την Ελλάδα. Για να μη συζητήσουμε βέβαια για τα ψευδοκράτη που δημιουργήθηκαν μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.
