Μπορεί να επιβιώσει η χώρα χωρίς το ευρώ;

Για να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να απαντήσει στο αν μπορεί να επιβιώσει η χώρα με το ευρώ. Αν έχετε προσέξει όλοι οι απολογητές του ευρώ και της ΕΕ, από τους διατεταγμένους προπαγανδιστές του επίσημου δωσιλογισμού, έως τα «παπαγαλάκια» τους στην αριστερά, αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να αναφερθούν στο συγκεκριμένο ερώτημα. Αρκούνται μόνο σε μια απίστευτη καταστροφολογία για το τι δήθεν θα γίνει, αν τυχόν η χώρα απαλλαγεί από τον χαλινό του ευρώ. Ενώ όταν αναγκάζονται να μιλήσουν για το τι μας έχει «προσφέρει» το ευρώ, τότε απογειώνονται από τον μάταιο τούτο κόσμο της κοινής λογικής και αναζητούν καταφύγιο στην νεφελοκοκκυνιά του παραλόγου. Εκεί δηλαδή όπου τα εξωτερικά ελλείμματα είναι απόδειξη αναπτυξιακής δυναμικής κι όχι παραγωγικής αποσύνθεσης. Εκεί όπου ο υπερδανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος δεν αποτελεί πρόβλημα, ούτε οδηγεί στην χρεοκοπία. Εκεί όπου με τη δραχμή είχαμε πολύ περισσότερα αδιέξοδα και προβλήματα, παρά με το ευρώ. Εκεί όπου η άνοδος του ΑΕΠ, του πιο εικονικού δείκτη της οικονομίας, αποτελεί βασικό κριτήριο της οικονομικής ανάπτυξης. Εκεί όπου το να πληρώσει με κάποιο τρόπο ο λαός και η εργατική τάξη το τοκογλυφικό χρέος που έχει συσσωρεύσει η άρχουσα τάξη, είναι ο μόνος δρόμος.

Αν πούμε ότι επιστρέφουμε σε εθνικό νόμισμα, δεν θα γίνει πανικός; Δεν θα τρέχουν όλοι να πάρουμε τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες;

Αν τους πεις την αλήθεια, δεν θα το κάνουν. Η αλήθεια είναι ότι οι τράπεζες έχουν καταχραστεί με τον χειρότερο τρόπο τις καταθέσεις των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αντί λοιπόν ν’ αφήσεις τον κόσμο να πανικοβληθεί, αυτό που οφείλεις να κάνεις είναι να προχωρήσεις από την πρώτη κιόλας ημέρα – πριν καλά καλά ανακοινωθεί η διαδικασία επανόδου στο εθνικό νόμισμα – σε εθνικοποίηση των μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών και εκκαθάρισή τους έτσι ώστε να μάθουμε τι απέγιναν οι καταθέσεις.

Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα απαιτεί ένα συντονισμένο και καλά οργανωμένο σχέδιο μετάβασης από το ευρώ. Το χρονικό διάστημα που απαιτεί η εισαγωγή του νέου εθνικού νομίσματος. Το εθνικό νόμισμα δεν πρόκειται να αντικαταστήσει το ευρώ μέσα σ’ ένα Σαββατοκύριακο. Απαιτούνται γύρω στους 12 μήνες για να μπορέσει η οικονομία και οι εσωτερικές συναλλαγές να υποδεχθούν ομαλά την έκδοση του νέου εθνικού νομίσματος.
Στην διάρκεια αυτού του μεταβατικού διαστήματος θα πρέπει να γίνουν τα εξής βασικά:

Μα, το νέο εθνικό νόμισμα δεν θα δεχθεί πολλαπλές υποτιμήσεις;

Οι φόβοι ότι θα οδηγηθούμε σε διαρκείς υποτιμήσεις, ότι θα εκτιναχτεί ο πληθωρισμός, ότι θα είμαστε έρμαια της κερδοσκοπίας, κοκ, είναι βάσιμοι μόνο στο βαθμό που συνεχίζεται η ίδια κατάσταση στην οικονομία: ανοιχτές εξωτερικές και εσωτερικές αγορές, ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, μονοπωλιακές καταστάσεις και διαρκείς πολιτικές λιτότητας.

Το νόμισμα απηχεί την υγεία και την παραγωγική συγκρότηση μιας οικονομίας. Δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρό ή ανίσχυρο νόμισμα από μόνο του, δίχως να το υποστηρίζει μια ισχυρή ή αντίστοιχα μια ανίσχυρη οικονομία. Γι’ αυτό και η επιβολή ενός «ισχυρού νομίσματος» σε μια ανίσχυρη οικονομία, όπως συνέβη με το ευρώ, αποτελεί την χαριστική βολή για την οικονομία ή αλλιώς έναν εξωτερικό ζουρλομανδύα που οδηγεί την οικονομία στην πλήρη ασφυξία. Γι’ αυτό και το πρώτο άμεσο μέτρο είναι να απαλλαγεί η οικονομία από το ζουρλομανδύα, να γλυτώσει από την ασφυξία για να μπορέσει να αναπνεύσει. Όχι για να μείνουμε με την ίδια ισχνή και ανίσχυρη παραγωγικά οικονομία, αλλά για να αποκτήσουμε την αναγκαία ελευθερία των κινήσεων ώστε να εφαρμόσουμε μέτρα και πολιτικές που θα αντιμετωπίσουν στη ρίζα τους τα μεγάλα δομικά προβλήματα και τα χρόνια διαρθρωτικά ελλείμματα της εθνικής οικονομίας.

Είναι εφικτή και ρεαλιστική λύση και κυρίως εναρμονισμένη με το διεθνές δίκαιο, αυτή που προτείνετε, να αποδεσμευθεί η Ελλάδα από τα μνημόνια και δανειακές συμβάσεις 1 και 2; Υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα χώρας στη νεότερη ιστορία;

Ο σκληρός πυρήνας του διεθνούς δικαίου προβλέπει για ένα λαό να ασκεί κυριαρχικές πράξεις. Εφόσον είναι φορέας της ίδιας της κυριαρχίας του, αυτός αποφασίζει τι τον δεσμεύει και τι όχι. Υπάρχουν πάρα πολλές προβλέψεις σχετικά με το πώς θα αντιμετωπίσεις το ζήτημα του χρέους ή πώς θα μπορεί ή όχι να δεχθεί εκβιασμούς από άλλα κράτη ή λεόντειες συμφωνίες. 

Υπάρχουν πάρα πολλά κράτη ή μάλλον κυρίαρχοι λαοί που μπήκαν σε διαδικασία άρνησης δεσμεύσεων σαν αυτές τις οποίες έχει αναλάβει ή έχουν τεθεί σε βάρος του ελληνικού λαού από τους κυβερνώντες του. Μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο περισσότερα από 36 κράτη το έχουν εφαρμόσει. Ο πιο πετυχημένος δρόμος από αυτούς, είναι αυτός που ακολούθησε η Βενεζουέλα. Από το 1998 ως το 2000 η Βενεζουέλα συγκρότησε τακτική εθνοσυνέλευση, έφτιαξε ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο προέβλεψε την καταγγελία όλων των προηγούμενων υποχρεώσεων που είχαν αναλάβει οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις της Βενεζουέλας σε βάρος του λαού και απαγόρευσε στην οποιαδήποτε κυβέρνηση με βάση το νέο Σύνταγμα να επαναφέρει και να αναγνωρίσει αυτές τις υποχρεώσεις και φυσικά διέγραψε όλα τα χρέη και τις υποχρεώσεις που υπήρχαν μέχρι τότε.

Είναι απαραίτητη η ύπαρξη εθνικού νομίσματος;

Το εθνικό νόμισμα επινοήθηκε ιστορικά για να διασφαλίζει τις αδύναμες οικονομίες απέναντι στις ισχυρές. Γι’ αυτό υπήρξε εθνικό νόμισμα. Δεν το έφερε καμία ανάγκη της παγκόσμιας οικονομίας. Η παγκόσμια οικονομία όπως διαμορφώνεται τον 16ο – 17ο αιώνα δημιουργήθηκε στη βάση παγκόσμιων νομισμάτων. Τότε ήταν τα πολύτιμα μέταλλα. Κυρίως ο χρυσός και το ασήμι. 

Το εθνικό νόμισμα παράγεται ως ανάγκη των μικρών οικονομιών, που δεν είχαν τη δυνατότητα πρόσβασης σε χρυσό και ασήμι. Θα έπρεπε, λοιπόν, να έχουν ένα νόμισμα που τους εξασφαλίζει τη λειτουργία της οικονομίας τους έναντι της ανάγκης και της εξάρτησης του να έχουν χρυσό. Ποιοι είχαν χρυσό και ασήμι; Τα πολύ ισχυρά κράτη, που είτε ήλεγχαν τους θαλάσσιους δρόμους του εμπορίου είτε είχαν τις αποικίες και ήλεγχαν τις χρυσοφόρες περιοχές του πλανήτη. Γι’ αυτό παρήχθη το εθνικό νόμισμα. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο για μια εθνική οικονομία το εθνικό νόμισμα, όσο απαραίτητη είναι και η εθνική ανεξαρτησία για ένα λαό για να έχει δικαιώματα και δημοκρατία στον τόπο του.

Πόσος χρόνος απαιτείται μέχρι να μεταβούμε σε εθνικό νόμισμα και ποιες δυσκολίες έχουμε να αντιμετωπίσουμε;

Ο χρόνος είναι από έξι ως δώδεκα μήνες. Αυτό είναι το χρονικό διάστημα, που απαιτείται για να βάλουμε σε λειτουργία το εθνικό νόμισμα ή να εισάγουμε εθνικό νόμισμα στην ελληνική οικονομία, σε ομαλές συνθήκες. Το μεγαλύτερο διάστημα, που έχω ακούσει να λέγεται είναι από τον κ. Προβόπουλο για 18 μήνες. Κι αυτό αν το πάρουμε στα σοβαρά, δεν υπάρχει μεγάλη σοβαρή διαφορά. Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία; Η μεγαλύτερη δυσκολία θα είναι το εξωτερικό ισοζύγιο. Δηλαδή, το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή η Ελληνική οικονομία έχει καταντήσει να είναι τελείως ανοιχτή προς τις εισαγωγές. Για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα του ισοζυγίου… Έχει δύο πλευρές το ισοζύγιο. Απ’ τη μια είναι το εμπορικό ισοζύγιο, δηλαδή εισαγωγές – εξαγωγές. Το έλλειμμα δηλαδή του εμπορικού ισοζυγίου. Και η δεύτερη είναι το ισοζύγιο, που αφορά κεφάλαια. Τι πρέπει να κάνεις;

Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε την άμεση διατροφική και ενεργειακή επάρκεια της χώρας μας στη μεταβατική περίοδο προς το εθνικό νόμισμα;

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ

Το ζήτημα της διατροφικής επάρκειας είναι σχετικά απλό, διότι η αγροτική μας οικονομία, παρά την καταστροφή που υπέστη λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κοινής αγροτικής πολιτικής, παρόλα αυτά μας εξασφαλίζει έναν πολύ υψηλό δείκτη διατροφικής επάρκειας 94%, με στοιχεία του 2010 και άρα δεν έχουμε σοβαρό πρόβλημα, αρκεί βεβαίως να μην αφήσουμε τους αγρότες να σαπίζει η παραγωγή τους στο μποστάνι ή στα μαντριά. Δηλαδή η ζωική και φυτική παραγωγή της χώρας επαρκεί. 

Τα ελλείμματα μπορούμε να τα καλύψουμε με διακρατικές συμφωνίες, δηλαδή αντί να αφήνουμε το κάθε λαμόγιο ή τον κάθε μεσάζοντα να ελληνοποιεί ζώα από τη Βουλγαρία, μπορούσαμε κάλλιστα να κλείσουμε μια συμφωνία με τη Βουλγαρία και να πούμε ότι “αυτό το έλλειμμα έχουμε για παράδειγμα σε κόκκινο κρέας”, άρα να το πάρουμε με πιστοποιήσεις, με διαπιστευμένα προϊόντα και να λήξει εκεί το θέμα. Και μάλιστα με τις βαλκανικές χώρες που έχουμε στενούς δεσμούς. Μην ξεχνάμε ότι σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού τους δουλεύει στην Ελλάδα. Άρα εδώ… δεν είναι εύκολο να σου πει «δεν θέλω σχέση μαζί σου». Η Αλβανία έχει το μισό της ΑΕΠ να εξαρτάται από το μεταναστευτικό συνάλλαγμα που προέρχεται από τους Αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα. Η Βουλγαρία έχει το 1/3 του ΑΕΠ, από τους Βούλγαρους που έρχονται και δουλεύουν στη Βόρεια Ελλάδα κατά κύριο λόγο. Σε αυτές τις συνθήκες, είναι οργανικής σημασίας για αυτές τις χώρες, οι καλές γειτονικές σχέσεις με την Ελλάδα. Για να μη συζητήσουμε βέβαια για τα ψευδοκράτη που δημιουργήθηκαν μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Τι θα γίνει με τα δάνεια των νοικοκυριών και των επαγγελματιών;

Ένας από τους βασικούς λόγους, που πρέπει να εθνικοποιηθούν οι μεγάλες τράπεζες, είναι για να μπορέσεις να εφαρμόσεις την πολιτική σεισάχθειας και στο ιδιωτικό νοικοκυριό και στον ιδιώτη μικροεπαγγελματία και τον μικρομεσαίο. Θα πρέπει πάση θυσία να σβηστούν οι υποχρεώσεις τους προς τις τράπεζες. Ειδικά εκείνων των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους. Και ειδικά στις σημερινές συνθήκες ύφεσης. Για να μπορέσει να ανασάνει η αγορά. Να μπορέσει δηλαδή πάλι να διοχετευτεί η αγοραστική δύναμη, που υπάρχει, η όποια έχει απομείνει στο νοικοκυριό ξανά στην αγορά και όχι προς τις τράπεζες. Αυτό το πράγμα μπορεί να το κάνει μόνο το κράτος. Μόνο όταν το κράτος πάρει στα χέρια του τις τράπεζες μπορεί να σβήσει αυτά τα δάνεια. Στο παρελθόν έχει γίνει τέσσερις φορές στην ελληνική οικονομία. Πάντα σε συνθήκες πολύ μεγάλης ύφεσης. Είναι από τα μέτρα που παίρνει το κράτος, ώστε να μπορεί να ανακάμψει γρήγορα η εσωτερική αγορά. Όταν βεβαίως ακολουθείς μια πολιτική, η οποία στοχεύει στην ανάκαμψη της ελληνικής αγοράς. Γιατί τώρα δεν έχουμε πολιτική που στοχεύει εκεί. Ισα ίσα, έχουμε μια πολιτική, που στοχεύει στην ολοκληρωτική συντριβή της ελληνικής αγοράς. Τι σημαίνει αυτό το πράγμα; Σημαίνει ότι κάποιος, ο οποίος δανείζεται για να μπορέσει να αποπληρώσει παλαιότερα δάνεια, πρέπει να σταματήσει αυτό το πράγμα επιτόπου.

Με ποιόν τρόπο θα εξασφαλίσουμε την απρόσκοπτη εισαγωγή προϊόντων που δεν παράγονται στην Ελλάδα αλλά μας είναι απαραίτητα στην καθημερινότητά μας;

Καταρχάς θα πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι τόσο στη μεταβατική περίοδο προς το εθνικό νόμισμα όσο και μετά, θα πρέπει να υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο ανοικοδόμησης της χώρας. Δηλαδή θα πρέπει να τεθούν κάποιες προτεραιότητες. Δεν μπορούμε να διατηρήσουμε αυτό το καταναλωτικό πρότυπο της ελληνικής οικονομίας διότι είναι σπάταλο, εντελώς ανορθολογικό και τελείως παρασιτικό. Θα πρέπει για παράδειγμα να έχουμε ξεκάθαρο το ποια βιομηχανία χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε τη βιομηχανία που μπορεί να πατάει σε δύο βασικά πόδια.

Πρώτον. Στη μεταποίηση αγροτικών προϊόντων και ότι συνδέεται με αγροτικά προϊόντα, σαν να είναι προέκταση -αν θέλετε- της αγροτικής οικονομίας και
Δεύτερον αυτή που αξιοποιεί το φυσικό ορυκτό και μεταλλευτικό πλούτο της χώρας. Αυτές είναι οι δύο βασικές προτεραιότητες.

Προτείνετε επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Τι θα γίνει με τις καταθέσεις μας;

Καταρχάς να πούμε την αλήθεια στον κόσμο. Τις φάγανε οι τραπεζίτες τις καταθέσεις και για αυτό το λόγο θα τους καθίσουμε στο σκαμνί. Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να τις αποκαταστήσουμε. Και αυτό όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, επειδή τις φάγανε οι τραπεζίτες αλλά γιατί οι αποταμιεύσεις είναι οργανικό κομμάτι της νομισματικής κυκλοφορίας μιας χώρας. Είναι σημαντικό να υπάρχουν καταθέσεις για να μπορέσουν να δημιουργηθούν προϋποθέσεις επενδύσεων κλπ. Αυτό μπορεί να γίνει όπως έγινε στην Αργεντινή. Στην Αργεντινή όταν έφαγαν οι τραπεζίτες τις καταθέσεις του κοσμάκη και την κοπανήσανε, μπήκε το κράτος, πήρε τις τράπεζες στα χέρια του και άρχισε να δίδει με μια σταθερή ροή κρατικά έγγραφα -όπως οι παλιές οι διατακτικές που υπήρχαν στα υπουργεία- και στην πραγματικότητα εκδίδει νόμισμα πιστωτικό το οποίο το δίνει στους καταθέτες για να το χρησιμοποιήσουν ως χρήμα στην αγορά έναντι των καταθέσεων που υπήρχαν στις τράπεζες. Για παράδειγμα κάποιος είχε στον καταθετικό του λογαριασμό 10.000 ευρώ και ανακαλύπτει -αυτό που το ξέρουμε όλοι- ότι δεν έχει τίποτα. Τα έχουν πάρει και έχουν γίνει καπνός. Δεν θα του δώσουμε ένα κρατικό έγγραφο που θα είναι 10.000. Θα του δώσουμε με μια ροή 3 γραμμάτια των 3.500 για να μπορέσει να κινηθεί σε ένα βάθος χρόνου ώστε να αποκαταστήσει τις αποταμιεύσεις του.

Ως χώρα, πώς θα αποκτήσουμε το δυνατόν συντομότερο αναπτυξιακή φιλοσοφία;

Καταρχάς για να αποκτήσεις αναπτυξιακή φιλοσοφία, πρέπει να απελευθερώσεις την καινοτομία. Η καινοτομία προϋποθέτει ότι αυτός που έχει σπουδάσει, δουλεύει σ’ αυτό που έχει σπουδάσει. Δεν μπορείς αυτή τη στιγμή να παράγεις ένα επιστημονικό δυναμικό που κατά τα ¾ εάν βρίσκει δουλειά, βρίσκει σ’ οτιδήποτε άλλο εκτός από το αντικείμενο που σπούδασε.

Το δεύτερο πολύ βασικό είναι ότι πρέπει να παράξεις επιστημονική γνώση και έρευνα ως οικονομία. Και να εντάξεις εκεί το μεγαλύτερο κομμάτι αν όχι όλη την κοινωνία. Εγώ είμαι υπέρ της άποψης ότι πρέπει τα πανεπιστήμια να είναι απολύτως ανοικτά. Πρέπει να κοινωνικοποιηθεί πλήρως η παιδεία. Όλοι πρέπει να περνάνε ακόμη και στο επίπεδο του πανεπιστημίου. Βέβαια αξιολογήσεις πρέπει να γίνονται και είναι απαραίτητες σε επίπεδο γνώσης και έρευνας.

Θίγουν τις μεσαίες και ανώτερες οικονομικά ομάδες εργαζομένων οι θέσεις του Ε.ΠΑ.Μ;

Όχι. Οι θέσεις του Ε.ΠΑ.Μ στοχεύουν κατά κύριο λόγο να πλήξουν αυτό που λέμε οικονομική και πολιτική ολιγαρχία αυτού του τόπου. Δηλαδή μιλάμε για μια κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα η οποία στηριζόταν πάντα στη δήμευση του δημόσιου πλούτου και στη λεηλασία αυτού του τόπου εξασφαλίζοντας το γεγονός ότι μέσω των πολιτικών κομμάτων που στήριζε, είχε το κράτος ως δικό της φέουδο. Μιλάμε για μεγαλοεργολάβους και μεγαλοεπιχειρηματίες με βάση την πρόσβασή τους στο κράτος και στην εξουσία χρησιμοποιούσαν το δημόσιο χρήμα ώστε να στηρίξουν την προσωπική τους επιχειρηματική δραστηριότητα. Ενάντια σ’ αυτούς στρεφόμαστε. Έτσι  ή αλλιώς, αυτοί έχουν συγκεντρώσει πλέον το μεγαλύτερο ποσοστό ή μερίδιο του πλούτου που υπάρχει στην ελληνική οικονομία.

Ίσα ίσα, παρά το γεγονός ότι εμείς πιστεύουμε ότι το κράτος που σέβεται τον Έλληνα πολίτη, ιδιαίτερα τον αδύναμο, θα πρέπει να αποτελέσει το βασικό μοχλό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, αυτό θα επιτρέψει στην πραγματική ιδιωτική πρωτοβουλία, του ελεύθερου επαγγελματία, του μικρομεσαίου, αυτού που έχει πραγματικά μια ιδέα που μπορεί να εφαρμόσει ή να την απελευθερώσει διότι αυτού του τύπου η κρατική παρεμβατικότητα θα τον προστατεύει από τα μονοπώλια και τα trust. Από εκείνες δηλαδή τις συμφωνίες κυρίων και μεγαλοκαρχαριών οι οποίοι δεσμεύουν την πραγματική ιδιωτική πρωτοβουλία -γιατί αυτή είναι η πραγματική ιδιωτική πρωτοβουλία και όχι οι μεγαλοκαρχαρίες- και την ελέγχουν μέσα στην αγορά. 

Στοιχειοθετείται κατηγορητήριο για τους δωσίλογους πολιτικούς μας;

Αν ναι, η υφιστάμενη δικαστική εξουσία έχει τη δυνατότητα να φέρει σε πέρας κάτι τέτοιο ή είναι και αυτή διεφθαρμένη; Και τέλος, θα επιλέγατε την τακτική δικαιοσύνη ή τα λαϊκά δικαστήρια;

Καταρχάς, έτσι ή αλλιώς το έγκλημα για το οποίο εγκαλούνται οι Έλληνες πολιτικοί και όσοι συνέδραμαν σ’ αυτή την ιστορία, είναι ένα έγκλημα που αφορά τις ίδιες τις βάσεις συγκρότησης του ελληνικού κράτους. Η εσχάτη προδοσία δεν είναι ένα κοινό έγκλημα άρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί κοινά. Θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από ένα δικαστήριο, το οποίο απηχεί απευθείας το λαϊκό αίσθημα. Δεν είναι η πρώτη φορά που έχει συμβεί αυτό. Το Γενάρη του 1945 όταν δικάστηκαν οι δωσίλογοι -αν και κατά τη γνώμη μου σωστά χαρακτηρίστηκε η δίκη ως παρωδία γιατί δεν δίκασε αυτός που επλήγη, δηλαδή ο ελληνικός λαός και δεν ήρθε ως μάρτυρας αυτός που πολέμησε το δωσίλογο- παρόλα αυτά, το κατηγορητήριο έγινε με συντακτική πράξη της συγκεκριμένης κυβέρνησης, όπου καταρτίστηκε το συγκεκριμένο δικαστήριο και το κατηγορητήριο.

Μας χρειάζεται ή όχι η βιομηχανική ανάπτυξη;

Νομίζουμε, ότι δεν μπορούμε να μην έχουμε. Η παγκόσμια οικονομία αυτή τη στιγμή και το παγκόσμιο εμπόριο κυριαρχείται απόλυτα από το εμπόριο βιομηχανικών προϊόντων. Το 75% του διεθνούς εμπορίου είναι βιομηχανικά προϊόντα. Άρα, οι οικονομίες οι οποίες δεν προσφέρουν στο βιομηχανικό εμπόριο δεν έχουν μεγάλη τύχη. Δεν έχουν μεγάλα συγκριτικά πλεονεκτήματα. 

Το ερώτημα είναι, ποια βιομηχανική ανάπτυξη και με ποιους όρους θέλουμε. Κι αν αυτή είναι φιλική τόσο ως προς την κοινωνία, όσο και προς το περιβάλλον. Δηλαδή τι να την κάνουμε μια βιομηχανία, η οποία μας μετατρέπει σε Κίνα, Μπαγκλαντές ή Ινδία. Αυτού του τύπου η βιομηχανική ανάπτυξη ερημώνει κυριολεκτικά την κοινωνία και μετατρέπει ολόκληρη την οικονομία σε χώρα φτηνής ευκαιριακής εργασίας. 

Το δημόσιο μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής στην ανάπτυξη της χώρας; Από την εξυπηρέτηση των πολιτών μέχρι τα μεγάλα έργα υποδομών και έρευνας;

Αυτό προϋποθέτει δύο πράγματα.

Πρώτον, πρέπει να αλλάξει ο χαρακτήρας του δημοσίου, δηλαδή να ξηλωθεί αυτό το κράτος που υπάρχει σήμερα. Βεβαίως, δεν χρειάζεται μεγάλη δουλειά, διότι το κατεδαφίζουν οι ίδιοι που το φτιάξανε. Και το κατεδαφίζουν για να διευκολύνουν τους δανειστές, τους τοκογλύφους και τα αρπακτικά ώστε να μπουν σε μια διαδικασία τερματικής λεηλασίας του τόπου. Μας διευκολύνουν ουσιαστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, το πιο σημαντικό για μένα είναι να αποκατασταθεί ή αν θέλετε να κατατεθεί η δημοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο. Δεν μπορεί να υπάρξει ένα άλλο δημόσιο, ένα άλλο κράτος αν δεν έχουμε αληθινή δημοκρατία, αν οι Έλληνες πολίτες δεν έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το τι γίνεται στον τόπο τους και κυρίως για το τι συμβαίνει στο κράτος τους, εάν δηλαδή δεν θεμελιώσουμε τέτοιες εγγυήσεις ώστε το κράτος να μην είναι το φέουδο της οποιαδήποτε κυβέρνησης, αν δεν θεμελιώσουμε ένα τρόπο διακυβέρνησης, που δεν χρειάζεται κυβέρνηση.

Δηλαδή χρειαζόμαστε ένα εργαζόμενο αντιπροσωπευτικό σώμα πραγματικό στη βάση της ανακλητότητας, της υποχρεωτικής λογοδοσίας, της περιορισμένης θητείας, της πλήρους διαφάνειας, της λογοδοσίας, της δεσμευτικής εντολής – σε εκλέγω δηλαδή για να μου κάνεις μια δουλειά και αν δεν μου την κάνεις, σε ανακαλώ ή κι αν υπάρχει δόλος, σε καθίζω στο σκαμνί… Όλο αυτό το πράγμα εξασφαλίζει τη δυνατότητα αυτό το εργαζόμενο σώμα να αποσπαστεί από τη δημόσια διοίκηση, να μη χρειαστεί δηλαδή να υπάρξει μια δημόσια διοίκηση με πολιτικούς προϊσταμένους αλλά μόνο με φυσικούς προϊσταμένους. Από τις ένοπλες δυνάμεις μέχρι όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, όπου η φυσική εξέλιξη με βάση τα προσόντα, την εμπειρία, την εξέλιξη του εργατικού δυναμικού μέσα στη δημόσια διοίκηση, εξασφαλίζει τη συνέχεια του κράτους. Το σώμα αυτό ελέγχεται άμεσα από τους εκλογείς του.

Τι είναι το Ε.ΠΑ.Μ;

To Ε.ΠΑ.Μ είναι μια προσπάθεια να μπορέσουμε να βάλουμε στην πράξη, αυτό που λέμε όλοι στα λόγια. Δηλαδή όλοι λέμε ότι πρέπει να ξεπεράσουμε τις διαχωριστικές μας γραμμές, ότι πρέπει να κατανοήσουμε ότι μέσα στον κόσμο δεν μπορούμε να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε πράσινους κόκκινους ή μπλε κόκκους. Θα πρέπει κάποτε να το βάλουμε στην πράξη. Όλοι το λένε, τουλάχιστον οι περισσότεροι. Κανένας δεν το εφαρμόζει. Ήταν λοιπόν μια ευκαιρία να το εφαρμόσουμε. 

Γιατί δημιουργήθηκε το Ε.ΠΑ.Μ;

Το γιατί δημιουργήθηκε, προήλθε από την απειλή που δέχεται ο ελληνικός λαός. Η απειλή αυτή είναι τρομακτική. Έχει να κάνει με την κοινωνική και εθνική του υπόσταση και άρα η απάντηση που πρέπει να δοθεί πρέπει να είναι σε δύο επίπεδα. Και σε επίπεδο εθνικό, δηλαδή διεκδικώντας την κυριαρχία του, διεκδικώντας τη χώρα του και την πατρίδα του, αλλά και σε επίπεδο κοινωνικό, δηλαδή να διασφαλίσει τα βασικά του δικαιώματα σε επίπεδο πολιτικής, εργασίας, κοινωνίας, οικονομίας. Δηλαδή να διασφαλιστεί και ως εργαζόμενος αλλά και ως πολίτης. Αυτό το πράγμα γέννησε το Ε.ΠΑ.Μ. Με τον ίδιο τρόπο που στα παλιά χρόνια, στην πρώτη κατοχή -γιατί τώρα είμαστε στη δεύτερη- γεννήθηκε η εποποιία της αντίστασης. 

Ποια είναι τα προτάγματα του Ε.ΠΑ.Μ;

Τα προτάγματα του Ε.ΠΑ.Μ βγήκαν μέσα από εντυπωσιακή σύγκρουση. Καμία πολιτική υπάρχουσα δύναμη δεν θεώρησε ότι πρέπει να επενδύσει στα συγκεκριμένα προτάγματα. Αυτό το λέμε και θα πρέπει πάρα πολύ να το τονίσουμε και να το υπογραμμίσουμε. Τα προτάγματα λοιπόν του Ε.ΠΑ.Μ τα ανέδειξε ο ίδιος ο λαός είτε στο πρόσωπο των ανθρώπων που τα υποστήριξαν από την πρώτη στιγμή είτε αυθόρμητα κατεβαίνοντας στις πλατείες, μέσα από τις διαδηλώσεις του και τις διαμαρτυρίες του.

5 ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Το πρώτο είναι ότι πρέπει επιτέλους να γλιτώσουμε από το χρέος. Πρέπει δηλαδή να πούμε ότι δεν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε. Δεν αναγνωρίζουμε αυτό το χρέος, δεν είναι δικό μας αυτό το χρέος. Δεν χρωστάει ο ελληνικός λαός σε κανέναν και άρα δεν οφείλει να πληρώσει απολύτως τίποτα. Αυτό μπορούμε να το τεκμηριώσουμε και με το διεθνές δίκαιο. Δεν είναι απλά μια κυριαρχική πράξη του ελληνικού λαού και βαθύτατης δικαιοσύνης για τον ελληνικό λαό αλλά είναι και ένα δικαίωμα που παρέχει το διεθνές δίκαιο.

Για πιο λόγο χρωστάμε;

Το δημόσιο χρέος της χώρας, είναι ένα στοιχείο που καθόρισε τη γένεση του νεοελληνικού  κράτους. Είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος με τον οποίο έδεσαν χειροπόδαρα το νεοσύστατο ελληνικό κράτος και τον ελληνικό λαό ήδη από τα γεννοφάσκια του οι μεγάλες δυνάμεις ώστε να μπορέσουν να έχουν δικαίωμα άμεσης εμπλοκής και παρέμβασης στα εσωτερικά αυτού του κράτους, να το μετατρέψουν σε δικό τους προτεκτοράτο. 

Ξεκίνησε με το χρέος των δανείων ανεξαρτησίας -που είναι όρος κατ’ ευφημισμό- που τα ονόμασαν έτσι πολύ αργότερα. Δεν ήταν δάνεια. Ήταν μια μορφή δανεισμού υπό το άρτιο, άκρως κερδοσκοπική, που είχε μπει υποχείριο αλλά και ως εγγύηση σ’ αυτά τα δάνεια ολόκληρο το γένος των Ελλήνων. Και δεν είναι τυχαίο ότι βάζανε «το γένος», γιατί θεωρούσαν ότι το πιθανότερο ήταν να χάσουν οι Έλληνες την επανάσταση, οπότε ο οθωμανικός ζυγός θα κυριαρχούσε. Όμως οι Οθωμανοί αναγνώριζαν το milet, δηλαδή το γένος. Άρα και ως σκλάβοι και ως δούλοι, οι Έλληνες θα ήταν υπόχρεοι στους Βρετανούς και Γάλλους δανειστές κυρίως. Το χρέος αυτών των δύο δανείων ξεπληρώθηκε το 1975. Τότε τελειώσαμε μ’ αυτό. Βεβαίως για να τελειώσουμε μ’ αυτό, χρειάστηκε να δανειστούμε. Δεν πληρώναμε μ’ αυτά που είχαμε. Πληρώναμε με δανεικά. Αυτή ήταν η βάση της διαρκούς ανακύκλωσης του δημοσίου χρέους της χώρας μέχρι τις μέρες μας.